“nobody,not even the rain,has such small hands”
e.e. cummings
Kalbe pelesenk olan gözlerine bakamam,
Süslü ve de kapalı oldukları
sürece.
Bu düzensiz sarhoşluk düzenimden çıkamam,
Sende hissediyorsan sere serpe sessizce.
Bu bakış toplum için değil, benim içindir.
Yoksa neden bu kadar ağır? Ve neden gerçek?
Her zaman böyle midir? Evet, söyle, böyledir.
İnanmam ki gözlerin yalan söylemeyecek.
Küçük bir düşünceydi anlam çıkartmalarım.
Önce biraz büyüdü, beni
yedi, ben bittim.
Sonra, yoktun sen, olmayınca ben aşık oldum.
Bütün bunlar, yalan, yalnızca benim hayalim
Kimse bilmez, tavuktum, uçmayı hayal ettim.
Sen bakışınla hoşça kal, hayal gizemiyle.


